آیا ما، همانی هستیم که همه می‌گویند؟!

آیا عنوان شیعه برازندة ما هست؟

آیا ما، همانی هستیم که همه می‌گویند؟!

نقل می‌کنند:
روزی شیخ جعفر شوشتری را دیدند که در کنار جویی نشسته و بلند بلند گریه می‌کند. شاگردان شیخ، با دیدن این اوضاع نگران شدند و پرسیدند:
استاد، چه شده كه اين ‌گونه اشك می‌ريزيد؟ آيا کسی به شما چیزی گفته؟
شیخ جعفر درمیان گریه‌ها گفت:آری… یکی از لات‌های این اطراف حرفی به من زده که پریشانم کرد.
همه با نگرانی پرسیدند: مگرچه گفت؟
شیخ در جواب می‌گويد:
او به من گفت: شیخ جعفر، من همانی هستم که همه می‌گویند، آیا تو هم همانی هستی که می‌گویند؟! و اين سوال حالم را عجيب دگرگون كرد.
بياييد ما نيز این سؤال را از خودمان بپرسیم: آیا ما، همانی هستیم که همه می‌گویند؟!
همه می‌گویند هستيِ شیعه امام اوست و تمام زندگی شیعه در امامش خلاصه می‌شود، می‌گویند: شیعه جز خشنودي مولایش هوای دیگری در سر ندارد. می‌گویند تنها آرزوي شیعه ظهور مولايش می‌باشد و لحظه لحظة عمرش را با یاد آن حضرت سپري می‌نمايد.
حقيقتاً آیا چنین حالاتی را در خود سراغ داریم؟
آیا عنوان شیعه برازندة ما هست؟
و در يك كلام آیا ما همانی هستیم که همه می‌گویند؟
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرمایند:
لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ تَكُونَ عِتْرَتِي إِلَيْهِ أَعَزَّ مِنْ عِتْرَتِهِ وَ يَكُونَ أَهْلِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَهْلِهِ وَ تَكُونَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِه؛‏
هیچ بنده ای مومن نمی‌گردد مگر این که من را بیشتر از خودش دوست بدارد و فرزندان‏ مرا‏ عزيزتر از فرزندان خودش و اهل و خويشانم را از اهل‏ و خويشان خود گرامى‏تر بدارد و ذات مرا از ذات خودش بیشتر دوست بدارد.
شايد تا به حال پدر و مادری که فرزندشان را گم کرده اند دیده باشید، اگر در غمِ گم کردن فرزند و در فراق او قالب تهی نکرده و زنده بمانند دیوانه وار به هرکوی و برزن سر خواهند زد، به هر بیمارستان و درمانگاهی اطلاع خواهند داد، در مسیری که او را گم كرده¬اند درب تمام منازل را خواهند کوبید، به هر عابری با حالت اضطرار متوسل شده و ناله‌های فراق سر خواهند داد، به این امید که شاید او را بیابند.
اما اگر خدای نکرده پیدایش نکنند و این غم جانکاه را تاب آورده و تحمل نمایند دیگر خواب و خوراک نخواهند داشت، دیگر هچ چیز به زندگیشان معنا نخواهد بخشید، متحیر و بهت‌زده عمرشان را سپری خواهند کرد و شمع وجودشان لحظه به لحظه در آتش فراق فرزند دلبندشان آب خواهد شد.
اندکی به خود بیاییم؛
امروز مولای ما حضرت اباصالح المهدیأ، امام حيّ عالم و گرامی‌ترین فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است. آیا به اندازة درصدی از محبتی که به عزیزان خويش می ورزیم، حضرتش را دوست داریم؟
آیا جای آن حضرت در میان ما خالی نیست؟
آيا او را تنها نگذاشته‌ايم؟
و اصلاً آيا دغدغه‌اي به نام امام و حجت زمان داريم؟
سوالاتی از این دست به ما می‌فهماند که غفلتی عجیب بر سراسر زندگی ما سایه انداخته است.

● 7,800 نمایش

8 دیدگاه در “آیا ما، همانی هستیم که همه می‌گویند؟!

    1. مولانا امام صادق عليه السلام فرمودند:

      اعرِف إمامَک فَانَّک اذا عَرَفتهُ لم یَضُرُّکَ، تَقدَّمَ هذا الأمرُ أو تَأخَّرَ ؛

      امام خود را بشناس زیرا اگر امامت را شناختی ضرری نخواهی کرد، چه این امرظهور جلو بیفتد و چه عقب بیفتد.

      بحارالانوار، ج۵۲، ص۱۴۱

  1. دلبرم یوسف زهراست خدا میداند
    یادش آرامش دلهاست خدا میداند
    علت غیبت او هست گناه من وتو
    خون جگر از گنه ماست خدا میداند
    بر عطا و کرمش جن و ملک محتاجند
    از دمش زنده مسیحاست خدا میداند
    خاک زیر قدمش سرمه چشم ملک است
    خیمه اش جنه الاعلاست خدا میداند
    همه دنبال زر و سیم و گرفتار دلند
    پسر فاطمه تنهاست خدا میداند
    آری اعمال من و توست حجاب من و تو
    ورنه آن چهره هویداست خدا میداند
    از همه بیشتر آنکس که بود منتظرش
    مادرش حضرت زهراست خدا میداند،
    
    اللهم عجل لوليك الفرج…

  2. حضرت موسی ابن جعفر امام کاظم علیهما صلوات اللّه:

    همانا غیبت امام عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف امتحانی است از جانب خداوند که بندگانش را با آن می آزماید…

    کافی؛ج۱؛ص۳۳۶

  3. امام علی (ع) : به سبب اعمال زشتی که انجام می دهید ما را از شفاعت خود در قیامت درمانده نکنید همانا چه زشت است که مومن به بهشت رود و پرده دریده و بی آبرو باشد.       تحف العقول صفحه ۹۸

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>